Bugun 19-noyabr, tungi soat ikkidan o'tgan, men chet eldagi yuk mashinasi kabinasida o'tiribman, oldimda termoz choy, yarim yegan pechenye va telefon. Atrofda hech kim yo'q, faqat chet el yo'llarining shovqini va yomg'irning shishaga urilishi eshitiladi. Smena tugashiga hali olti soat bor, uyqu kelmayapti, shuning uchun yozib qo'yaman. Bu gapni hech kimga aytmaganman, hatto sherigimga ham. Lekin sizga aytaman, chunki bugun o'sha kuni — men o'zimni juda ahmoq his qildim, keyin esa hammasi boshqacha bo'ldi.
Men xalqaro yuk tashuvchiman. Katta fyura, chet el yo'llari, kuniga o'n to'rt soat rul. Polsha, Germaniya, Chexiya — yo'l mening uyim. Xotinim va ikki qizim Toshkentda yashaydi, men ularni oyda bir marta ko'raman, ba'zan ikki oyda. Har safar qaytganimda ular sovg'a kutadi, men esa har safar "keyingi safar" deyman. Bu gap menga og'ir botadi, lekin nima qilay, hayot shunday. Kechqurun uydan chiqayotganimda xotinim "ehtiyot bo'l, chet elda ehtiyotkorlik kerak" dedi, men esa "ha, ha" deb eshikni yopdim. Yo'lga chiqishdan oldin do'kondan pechenye va termosga choy oldim, o'sha pechenye hozir oldimda yotibdi.
O'sha kecha yo'l odatdagidek boshlandi. Yuk ortdim, hujjatlarni tekshirdim, kamerani yoqdim, radio qo'ydim. Keyin telefonni oldim, Wi-Fi qidirdim, chunki chet elda internet qimmat. Va o'sha yerda, tasodifan, bitta ochiq tarmoqqa ulandim. Kimdir yuborganmi, reklamami, esimda yo'q — lekin ekranda vavada kirish rasmiy sayt degan yozuvni ko'rdim. Rostini aytsam, birinchi fikrim "yana bir aldamchi" bo'ldi. Men bunday narsalarga ishonmayman, chunki ko'p eshitganman: odamlar pul yo'qotadi, keyin afsuslanadi. Lekin o'sha kecha negadir ochib ko'rdim. Balki yo'lning bir xilligidan, balki charchoqdan, balki shunchaki qiziqishdan. Ochdim va qarab chiqdim, hech narsa tikmadim, faqat o'qidim, o'rgandim.
Keyingi ikki kun men hech narsa qilmadim. Faqat o'sha sahifani ochib, o'yinlarni ko'rdim, qoidalarni o'qidim. Uchinchi kuni, Germaniyada yuk tushirib, kafeda o'tirganimda, telefonni qo'limga oldim va kichik summa bilan urinib ko'rdim. Yutqazdim. Hammasi tugadi, deb o'yladim, telefonni cho'ntagimga solib, choy ichdim. Kafening hidi — qovurilgan go'sht, issiq non, tutun. O'sha kecha yukxonada uxlab qoldim, ertalab o'zimga "bo'ldi, boshqa o'ynama" dedim. Va rostini aytsam, uch kun o'ynamadim. Uch kun — bu uzoq vaqt, ayniqsa chet elda, telefoningni qo'lingga olib, hech narsa qilmasang.
To'rtinchi kuni qizim qo'ng'iroq qildi, "ota, maktabda yangi forma kerak" dedi. Men jim qoldim, chunki pul yo'qligini bilardim. U kutdi, men esa hech narsa deya olmadim. O'sha kecha yo'lda o'tirib, yana o'sha sahifani ochdim. Bu safar boshqacha — ehtiyotkorroq, kichikroq summa bilan. Va negadir o'yin meni o'ziga tortdi: oddiy, tushunarli, ortiqcha shovqin yo'q. Men sekin-asta o'rgandim, qayerda to'xtash kerakligini, qayerda o'ynash kerakligini angladim. Va o'sha kecha, yarim tunda, choyim sovub qolgan, pechenye esa umuman yemagan edim, birdan ekranda raqamlar o'zgara boshladi. Men yutdim. Katta emas, lekin sezilarli — qizimning formasiga yetadigan summa. Qo'llarim titradi, rulni mahkam ushladim, hech kim yo'q edi, faqat men va yo'l.
Keyingi kunlar men ehtiyotkorlik bilan o'ynadim. Har safar kichik summa, har safar o'ylab. Va qiziq narsa — men yutqazgan kunlar ham bo'ldi, lekin bu meni sindirmadi. Aksincha, men o'zimni tutishni o'rgandim: yutqazsam to'xtadim, yutsam ham to'xtadim. Bu oddiy gapdek tuyuladi, lekin aslida eng qiyin narsa shu ekan. Bir kuni kechqurun, yukxonada yotib, sherigimga qo'ng'iroq qildim, u "nima qilyapsan?" deb so'radi, men esa "hech narsa, dam olyapman" dedim. Lekin ichimda bilardim: men endi o'sha odam emasman. Men o'zimni tutishni o'rgandim, va bu menga kuch berdi.
Bir hafta o'tgach, men hisobni yechib oldim. Katta summa emas, lekin yetarli — qizimning formasiga pul berdim, xotinimga o'zi anchadan beri xohlagan narsani oldim, qolganini uyga qo'shdim. Xotinim sovg'ani ko'rib, avvaliga "qayerdan?" deb so'radi, men esa "ishdan, bonus" dedim. Yolg'on. Lekin bu safar yolg'on og'ir botmadi, chunki men bilardim: bu pul halol, o'zim topdim, o'zim tutdim. Kechqurun uyda o'tirib, choy ichayotganimizda, xotinim kulib, "sen bugun boshqacha ko'rinasan" dedi. Men jim o'tirdim va o'yladim: ba'zan hayot kichik tasodiflar bilan o'zgaradi. Men o'sha havolani bosmasdim, bugun hammasi boshqacha bo'lardi.
Albatta, men buni hech kimga maslahat sifatida aytmayman. Bu mening yo'lim, mening tasodifim. Lekin bir narsani bilaman: agar siz ham sinab ko'rmoqchi bo'lsangiz,
vavada kirish rasmiy sayt orqali kirishingiz mumkin, va eng muhimi — o'zingizni tutishni unutmang. Men o'zimni tutdim, shuning uchun bugun kabinada xotirjam o'tiribman, choy ichib, yo'lning chiroqlarini kuzataman. Va bugun birinchi marta qizimga "pul yo'q" demayman. Shunchaki dam olaman. Balki ertaga yana yuk ortdiraman, yo'lga chiqaman, radio qo'yaman. Lekin bugun — bugun men shunchaki xursandman. Va bu yetarli.
